Woensdagavond 16-02-2005 ben ik samen met Michel naar het concert van de Canadese band The Dears geweest. Het concert werd gegeven in de Melkweg in Amsterdam (the Max).

Lees verder....

Het was ontzettend haasten om er te komen. Ik moest die dag in Assen werken en was daarom pas om half zeven thuis. Snel eten, hup in de bus naar Utrecht en om kwart over 8 samen met Michel in de trein naar Amsterdam. Toen we bij de Arena kwamen effe een schietgebedje voor AJAX: hopen dat ze winnen vanavond van Auxerre voor de UEFA cup. Op dat moment stond Ajax met 1-0 voor, doelpunt Maxwell (36ste minuut: Maxwell begint een actie aan de linkerkant en gaat een één-twee aan met Van der Vaart. De middenvelder geeft de bal met een fraai hakje terug aan de Braziliaan, die richting Cool loopt en hard tegen de touwen schiet). Het is trouwens bij 1-0 voor Ajax gebleven.

Oh, ja The Dears. Het was echt uitverkocht, erg druk, allemaal dertigers, we behoorden absoluut niet tot de oudste. Lekker bij de bar staan achter het geluid. Om eerlijk te zijn ken ik de band niet goed. Echt 3 keer de laatste CD geluisterd. Ik was niet super enthousiast over die CD.

Concert begon eindelijk om kwart over 10. Mega lang intro, dat duurde maar. Waarschijnlijk erg tof als je de band goed kent, maar ik vond het een erg saai begin. De zanger vind ik erg gaaf. Hij heeft iets van Jimi Hendrix, gave stoere kop, zware stem. De jongens (gitaar, bas, drums) waren van die enthousiaste muziekanten en de meisjes onbereikbaar en misterieus. Eigenlijk vond ik het in het begin een echte conservatorium band. Erg goed, en erg kicken op allerlei overgangetjes, rifjes, breaks en ritmes. Zoveel mogelijk stijlen combineren en cross-overs. Maar naarmate het concert vorderde nam het Rockgehalte toe en toen vond ik het steeds gaver worden. Het nummer 22 vond ik best wel een Prince nummer, erg tof. De band speelde trouwens maar 9 nummers. Een nummer duurt erg lang, een soort van symfonieën,

Helaas moesten we direct na het officiële concert weg, want het was inmiddels bijna half 12 en we moesten toch de trein van 5 voor 12 hebben naar Utrecht. Gelukkig op tijd op Amsterdam CS om toch nog met een super lekkere Whopper in de trein naar huis te kunnen.

Ja, eigenlijk vond ik de band niet echt super. Ik denk gewoon niet mijn smaak. Toch vond ik het tweede deel wel veel beter. Maar hoe dan ook, ik vind het erg leuk om naar een concert te gaan. Helaas was dit niet helemaal mijn band.

Hier de recentie uit het OOR van the Dears (Vera, Groningen, 14-02-2004)

http://www.oor.nl/deruit_concertverslagen_details.asp?id=26 

Belangrijkste vraag vanavond is in hoeverre het rijke, gedetailleerde geluid van THE DEARS’ debuutplaat live kan worden gereproduceerd. Na aanvang blijkt al gauw dat No Cities Left vooral té rijk is. De fluitpartijen en subtiele keyboards raken overstemd door een te harde bas. Grootste manco zijn de drums. Zit Animal van The Muppetshow daar? Té hard, té veel en té intens ramt hij mee met de toch wel ingetogen songs. Vooral pareltjes als We Can Have It en Lost In The Plot lijden onder een overdaad aan roffels.

Zijn The Dears dan slecht? Ab-so-luut niet. De band zelf verveelt namelijk geen moment. Frontman Murray A. Lightburn biedt met zijn relaxte houding (‘No Titties Left is eigenlijk net zo grimmig’) tegenwicht aan de zwartgalligheid die de twee toetsenistes uitstralen. Stoïcijns staren de dames het publiek in terwijl aan de andere kant van het podium de mannen zich compleet uitleven op gitaar en bas. Dat de vrouwelijke zangpartijen haast niet te verstaan zijn deert niet. Stiekem zijn de toetsenistes ergens best wel cool en… sexy. Het contrast tussen de twee seksen houdt de show boeiend, al gaat de überchagrijnige Natalia ‘Is haar goudvis dood?’ Yanchak na een tijdje wel irriteren. Pas op het laatst kan er bij Yanchak een zuinig lachje vanaf, maar dan zijn we al drie toegiften verder.

Volgens Lightburn zijn er bij het slot in Vera ‘More Cities Left’ om in te spelen. Laat die drummer dan wel buiten in de sneeuw staan. PHILIPPUS ZANDSTRA

Gezien: VERA, GRONINGEN (14 FEBRUARI)